معرفی و دانلود کتاب کشفم کن اثر طاهره مافی رایگان به همراه خلاصه کتاب

نتیجه‌ی ناگزیر دستکاری‌های افسارگسیخته‌ی کره‌ی زمینیم. کسل گفت انرژی ما از جایی می‌آید. جایی در آشفتگی پیرامونمان.

با عقل جور درمی‌آید. یادم می‌آید دنیا چه شکلی بود وقتی ترکش کردم.

یادم می‌آید آسمان دمغ و دلخور و سلسله غروب‌هایی را که زیر ماه فرو می‌ریخت. یادم می‌آید زمین ترک‌خورده و بوته‌های زبر و خارش‌آور و سرسبزی‌های سابق بر این را که حالا به قهوه‌ای می‌زند. به آبی فکر می‌کنم که آشامیدنی نیست و پرنده‌هایی که پرواز نمی‌کنند و مدنیت بشر که نقصان یافته به مجموعه‌ای از مجتمع‌ها که در آنچه که از زمین ویرانمان باقی مانده امتداد دارد.

این سیاره استخوان شکسته‌ای است که جا نیفتاده، صد تکه خرده‌بلور است که به هم چسبانده شده. خرد شده‌ایم و بازسازی شده‌ایم، به ما گفته‌اند هر روز به هر زحمتی شده وانمود کنیم هنوز همان‌گونه که انتظار می‌رود نقش خود را ایفا می‌کنیم. اما دروغ است، همه‌اش دروغ است، تک‌تک آدم‌ها، مکان‌ها، چیزها و ایده‌ها دروغ است.

من نقشم را درست ایفا نمی‌کنم.

من چیزی نیستم جز پیامد فاجعه.

۲ هفته کنار جاده بر باد رفته است، رها شده. فراموش شده. ۲ هفته است اینجا هستم و در این ۲ هفته در بستری از پوست تخم‌مرغ سکنی گزیده‌ام، نمی‌دانم کی قرار است بشکند، کی من اولین نفری خواهم بود که آن را می‌شکنم. نمی‌دانم کی قرار است همه‌چیز از هم بپاشد. طی دو هفته‌ای که در این محل امنم باید شادتر و سالم‌تر می‌شدم، و خوابم بهتر و عمیق‌تر می‌شد. در عوض مدام نگرانم، وقتی اگر نتوانم درست درکش کنم، اگر نتوانم سردرآورم چطور آموزش و تمرین مناسب داشته باشم، اگر به عمد اتفاقی به کسی صدمه بزنم چه می‌شود.

داریم خودمان را مهیای جنگی خونین می‌کنیم.

برای همین است که دارم تمرین می‌کنم. همه‌مان سعی داریم خودمان را آماده کنیم تا وارنر و افرادش را به زیر بکشیم تا یک‌باره پیروز نبرد باشیم. تا به ساکنان دنیایمان نشان دهیم هنوز امید هست ـ مجبور نیستند به خواسته‌های سازمان احیا تن بدهند و بشوند برده‌های رژیمی که بیش از هر چیز به‌خاطر قدرت می‌خواهد استثمارشان کند. و من قبول کردم بجنگم. جنگجو باشم. به‌رغم نظر و تشخیص خودم، از قدرتم استفاده کنم. اما فکر این‌که به کسی دست بزنم، یک دنیا خاطرات و احساسات با خودش می‌آورد. غلیان قدرتی که فقط موقع تماس با پوستی که نسبت به پوستم ایمن نیست تجربه می‌کنم. هجوم حس شکست‌ناپذیری، نوعی وجد و شعف توأم با عذاب، موجی از شور و حرارت که در تمام منافذ وجودم می‌ریزد. نمی‌دانم با من چه می‌کند. نمی‌دانم آیا می‌توانم از خودم مطمئن باشم که از درد و رنج دیگران لذت می‌برم.

فقط می‌دانم آخرین حرف‌های وارنر توی سینه‌ام گیر کرد و نمی‌توانم سرما یا حقیقتی که ته گلویم را می‌خراشد سرفه کنم و بالا بیاورم.

آدام خبر ندارد وارنر می‌تواند لمسم کند.

هیچ‌کس خبر ندارد.

انتظار می‌رفت وارنر مرده باشد. انتظار می‌رفت وارنر مرده باشد چون از من انتظار می‌رفت به او شلیک کرده باشم، چون هیچ‌کس انتظار نداشت لازم باشد بدانم چطور شلیک کنم، بنابراین انتظار دارم الان آماده باشد پیدایم کند.

آماده باشد بجنگد.

برای من.

تقه‌ی تندی به در و در چارتاق باز می‌شود.

«ا خانم فرارز. نمی‌دونم امیدوارى با یه گوشه نشستن به چی برسی.» خنده‌ی راحت و بی‌تکلف کسل قبل از خودش رقصان توی اتاق می‌چرخد.

نفس کوتاهی می‌کشم و سعی می‌کنم خودم را وادار کنم به کسل نگاه کنم، اما نمی‌توانم. در عوض، زیر لب عذرخواهی می‌کنم و به صدای رقت‌انگیز کلماتم توی این اتاق بزرگ گوش می‌دهم. انگشت‌های لرزانم را حس می‌کنم که روی کف‌پوش‌های تشکی ضخیمی که کف اتاق پهن شده‌اند مشت می‌شوند و به این فکر می‌کنم در مدتی که اینجا بوده‌ام هیچ دستاوردی نداشته‌ام. خفت‌بار است، خیلی خفت‌بار است. یکی از معدود آدم‌هایی را که تا به حال با من مهربان بوده، ناامید کنم.

کسل صاف مقابلم می‌ایستد، صبر می‌کند تا وقتی بالاخره سرم را بلند می‌کنم. می‌گوید: نیازی به عذرخواهی نیست. چشم‌های قهوه‌ای شفاف و نافذش و لبخند صمیمانه‌اش سبب می‌شود راحت فراموش کنی رهبر نقطه‌ی امگاست. رهبر کل این جنبش زیرزمینی که وقف مبارزه با سازمان احیا شده است. صدایش زیادی ملایم، زیادی مهربان است و این از همه بدتر است.