معرفی و دانلود کتاب مردگان اثر جیمز جویس رایگان به همراه خلاصه کتاب

گابریل روی پادری ایستاد و برف را از کف گالش‌هایش سترد؛ لیلی هم زنش را پای پله‌ها برد و داد زد: «میس کیت، میس جولیا، خانم کانروی تشریف آوردند.»

کیت و جولیا فوراً تاتی‌تاتی‌کنان از پلکان کم‌نور پایین آمدند. خانم گابریل را بوسیدند، گفتند لابد از سرما هلاک شده و پرسیدند گابریل هم با اوست یا نه. گابریل از توی تاریکی داد زد: «خاله کیت، من اینجا هستم، حی و حاضر! شما بروید بالا. من بعداً می‌آیم.»

گابریل باز هم با شدت و حدت روی پادری پا کشید و سه زن خنده‌کنان به سمت رختکن خانم‌ها رفتند. حاشیه باریکی از برف مثل شنل روی شانه‌های پالتو و مثل پنجه نوک گالش‌های گابریل نشسته بود. دکمه‌های پالتویش که از جادکمه‌ای‌های یخ‌زده بیرون لغزیدند، هوای سرد عطرآگین بیرون از درزها و چین‌های پالتو بیرون زد.

لیلی پرسید: «هنوز برف می‌آید، آقای کانروی؟» بعد پیشاپیش گابریل به طرف پستو رفت تا به او کمک کند پالتو را از تن دربیاورد. گابریل از این که او نام خانوادگی دوهجایی‌اش را به‌صورت کلمه‌ای سه‌هجایی ادا کرده بود، خنده‌اش گرفت و نگاهی به لیلی انداخت. دخترکی باریک‌اندام و روبه‌رشد بود، با چهره‌ای رنگ‌پریده و موهای کاهی‌رنگ. در نور چراغ گاز پستو صورتش رنگ‌پریده‌تر به نظر می‌رسید. گابریل او را از بچگی، از موقعی که عروسک پارچه‌ای به بغل روی پایین‌ترین پله می‌نشست، می‌شناخت.

گابریل در جواب لیلی گفت: «بله، لیلی، گمان می‌کنم امشب تا صبح ببارد.» بعد به سقف پستو نگاه کرد که داشت از پای‌کوبی و لخ‌لخ پاها روی کف طبقه بالا می‌لرزید. لحظه‌ای به نوای پیانو گوش داد و بعد نگاهی به دختر انداخت که داشت پالتویش را روی یکی از رف‌ها با دقت تا می‌کرد.

گابریل با لحنی دوستانه پرسید: «بگو ببینم لیلی، هنوز به مدرسه می‌روی؟»

لیلی جواب داد: «نه، قربان، از امسال دیگر مدرسه نمی‌روم.»

گابریل با شادی گفت: «پس گمان می‌کنم یکی از این روزها به جشن عروسی تو، جوان رعنا، بیاییم، آری؟»

لیلی سر برگرداند، از روی شانه او را نگاه کرد و با دلخوری زیاد گفت: «مردهای این دوره و زمانه حرف مفت می‌زنند و می‌خواهند از آدم سوءاستفاده کنند.»

گابریل انگار مرتکب خطایی شده باشد، سرخ شد و بی‌آن‌که او را نگاه کند گالش‌ها را از پا کند و با شال‌گردن چند ضربه ملایم به کفش ورنی‌اش زد.

گابریل جوانی تنومند و نسبتاً بلندبالا بود. سرخی گونه‌هایش تا پیشانی دویده بود و به صورت چند لکه بی‌شکل قرمز کم‌رنگ آنجا پخش شده بود. صورتی کم‌مو داشت و عینکی با قاب طلایی و شیشه‌های براق که چشم‌های مهربان و بی‌قرارش در پس آن پنهان بود. فرق موهای سیاه و براقش از وسط باز شده بود، پشت گوش‌هایش عقب زده شده بود و پشت سر، کمی پایین‌تر از شیاری که کلاهش بر جا گذاشته بود، اندکی تاب برداشته بود.

بعد از آنکه کفش‌هایش را با شال‌گردن برق انداخت، قد راست کرد، جلیقه را روی تن پروپیمانش پایین کشید. بعد تند سکه‌ای از جیب بیرون آورد و کف دست لیلی گذاشت و گفت: «لیلی، هر چه باشد کریسمس است دیگر، مگر نه؟ این هم یک... عیدی کوچولو...» بعد به‌سرعت به سمت در پستو رفت.

لیلی دنبال او راه افتاد و گفت: «اوه، نه قربان! راستی‌راستی نمی‌توانم این را بگیرم.»

گابریل به‌سرعت به پلکان رفت، با تکان دادن دست اعتراض لیلی را رد کرد و گفت: «کریسمس است! کریسمس است!»

دختر که دید گابریل به پله‌ها رسیده، پشت سرش داد زد: «بسیار خوب، قربان، متشکرم.» گابریل پشت در اتاق پذیرایی منتظر ماند تا والس تمام شود؛ به خش‌خش دامن‌ها که به در ساییده می‌شدند و به صدای جابه‌جا شدن پاها گوش داد. هنوز از جواب تلخ و تند و ناگهانی لیلی پریشان بود. جواب او غمی در دلش انداخته بود که سعی کرد با مرتب کردن سرآستین‌ها و گره کراواتش آن را از خود دور کند. بعد از جیب جلیقه‌اش ورق کاغذ کوچکی درآورد و به عنوان‌های مطالبی که برای سخنرانی‌اش آماده کرده بود، نگاه انداخت. در مورد قرائت ابیاتی که از شعرهای رابرت براونینگ برگزیده بود تردید داشت، چون گمان می‌کرد...