معرفی و دانلود کتاب مافیای روح اثر اشو رایگان به همراه خلاصه کتاب

وقتی که مذهب سازماندهی شود

When Religion Becomes Church

باکوان، دین چیست؟ نظر شما در مورد مذهب رسمی چیست؟

دین والاترین پرواز معرفت انسان است ـ یک جست‌وجوی فردی برای یافتن حقیقت است. حقیقت درونی نمی‌تواند موضوع دانش عمومی شود. هر فرد باید به درون خویش برود؛ هر بار اکتشافی تازه است. مهم نیست که چند نفر به بیداری یا اشراق رسیده باشند، زمانی که تو به آن دست می‌یابی مطلقاً تازه است ـ زیرا که حقیقت را نمی‌توان قرض گرفت.

این جست‌وجو اساساً از شناخت اندرون خویش تشکیل شده است. تو یک بیرون داری و هیچ بیرون نمی‌تواند بدون اندرون وجود داشته باشد. خود وجود دنیای بیرون دلیلی است برای اثبات یک دنیای درون.

دنیای درون از سه لایه تشکیل شده است: افکار سطحی‌ترین لایه هستند، احساسات و عواطف عمقی‌تر هستند و سپس وجود being است ـ که الوهیت شماست. شناخت الوهیت، خویشتن، شناخت جاودانه بودن وجود خویش، جست‌وجوی اساسی دین است.

تمام حواس تو را به بیرون هدایت می‌کنند: چشم‌ها برای نگاه به بیرون باز می‌شوند، گوش‌ها چیزهای بیرونی را می‌شنوند، دست‌هایت چیزهای بیرونی را لمس می‌کنند. حواس دروازه‌های رفتن به بیرون هستند ـ و همیشه به یاد داشته باش که همان دروازه‌ای که تو را به بیرون می‌برد، می‌تواند تو را به درون آورد: همان دری که با آن از خانه خارج می‌شوی، در وقت ورود تو را به درون خانه می‌آورد. فقط جهت عوض می‌شود: برای رفتن به بیرون به چشم‌های باز نیاز داری و برای آمدن به درون به چشمان بسته ـ تمام حواس باید ساکت شوند.

نخستین چالش با ذهن است، ولی ذهن واقعیت وجود تو نیست. با وجودی که در داخل جمجمه‌ات قرار دارد، وجود تو نیست ـ ذهن بازتابی از بیرون است. تمامی افکار شما بازتاب‌های بیرونی هستند.

برای مثال انسان نابینا نمی‌تواند به رنگ‌ها بیندیشد، زیرا نمی‌تواند رنگ‌ها را ببیند، زیرا بازتابی وجود ندارد. انسان نابینا حتی نمی‌تواند تاریکی را ببیند و چون او هرگز نه نور را دیده و نه تاریکی را، امکان هیچ فرافکنی وجود ندارد. انسان نابینا نمی‌داند که آیا در مکانی که هست نور وجود دارد یا تاریکی، هر دو برایش بی‌معنی است. و اگر افکارت را تحلیل کنی، درخواهی یافت که تمام آنها توسط واقعیت‌های بیرونی در درونت آفریده می‌شوند. بنابراین افکار اساساً به بیرون تعلق دارند که در دریاچه آگاهی درون بازتاب یافته‌اند.

ولی به سبب این افکار ـ و این افکار انبوهی عظیم هستند در درونت، که به انباشته شدن ادامه می‌دهند و یک دیوار چین می‌سازند... ـ باید به ورای افکارتان بروی.

و دین فقط یک روش می‌شناسد، نام‌های متفاوتی برایش هست ولی یکی است: تماشا کردن. watchfulness افکار و مشاهده‌گری. witnessing فقط افکار را تماشا می‌کنی: بدون قضاوت کردن، بدون سرزنش کردن و بدون تحسین کردن آنها ـ تو کاملاً جدا از آنهایی. فقط روند گذر افکار را بر پرده ذهن تماشا می‌کنی.

همزمان با قوی‌تر شدن تماشاگر در وجودت، افکار کمتر می‌شوند ـ به همان نسبت اگر تماشاگر ده درصد وجودت است، آن‌وقت نود درصد انرژی‌ات در افکار تلف می‌شوند و اگر تماشگرت نود درصد شود، آنگاه فقط ده درصد انرژی در افکار مصرف می‌شود. لحظه‌ای که صد درصد تماشاگر شوی، ذهن خالی می‌گردد. تمامی این روند مراقبه meditation نام دارد.

همچنان‌که از لایه افکار گذر می‌کنی، به دومین لایه درونی برخورد می‌کنی؛ لایه عواطف یا حوزه دل ـ که لطیف‌تر است. ولی تا این زمان تماشاگر تو حتی قادر است که احساسات و عواطف و حالات تو را نیز تماشا کند ـ هر چقدر هم که ظریف و لطیف باشند. و همین روش به همان ترتیبی که در مورد افکار عمل کرده بود، عمل خواهد کرد. به‌زودی احساسات و عواطف و حالات عاطفی از بین خواهند رفت. تو باید به ورای ذهن و دل دل بروی. اینک سکوتی تمام وجود دارد: هیچ چیز در حرکت نیست. این وجودت است: این تو هستی.

حقیقت چشیدن همین وجود است.

زیبایی وجود تو، زیبایی جهان هستی است. سکوت وجود شما زبانی است که جهان هستی درک می‌کند. و با آرمیدن در وجودت، به وطن رسیده‌ای: سرگشتگی‌ات به پایان رسیده، مبارزه خاتمه یافته است. در آسایش در درون خویش آرام می‌گیری. باغی پرشکوه و پنهان برایت آشکار می‌شود، زیرا که تو از واقعیت جدا نیستی ـ با آن یکی هستی. درختان و ماه و ستارگان و کوهستان‌ها همگی بخشی از یک وحدت زنده هستند. تو نیز پاره‌ای از همان وحدتی ـ اینک بخشی از خداوند می‌شوی.

دین والاترین دستیابی انسان است. ورای دین هیچ چیز وجود ندارد ـ ولی نیازی هم نیست. وجودت چنان سرشار و غنی است، چنان از شعف، سکوت، آرامش، ادراک و سرور آکنده هستی که برای نخستین بار زندگی‌ات واقعاً یک ترانه می‌شود، یک رقص و یک ضیافت می‌شود. آنان که دین را نمی‌شناسند، سرور و شعف را نمی‌شناسند.

ولی مذهب رسمی چیزی کاملاً متفاوت است. بنابراین من باید برایتان روشن کنم که دین واقعی همیشه امری فردی است. لحظه‌ای که حقیقت سازماندهی شود، می‌میرد: یک نظریه می‌شود، یک الهیات، یک فلسفه می‌شود ـ ولی دیگر تجربه نخواهد بود، زیرا که جمعیت نمی‌تواند تجربه کند. تجربه همیشه برای فرد رخ می‌دهد ـ جداگانه برای هر فرد.

تقریباً مانند عشق است. نمی‌توانید برای عشق سازمان‌هایی درست کنید که خیالتان راحت شود.