معرفی و دانلود کتاب قلاده ی سرخ اثر ژان کریستف روفن رایگان به همراه خلاصه کتاب

جاده‌ها برمی‌آمد و شهر کوچک که دور تا دورش را دشت گرفته بود، راهی می‌یافت تا بوی گند گوگرد بدهد، گرچه هیچ‌کس دلیلش را نمی‌دانست. دوژو در را دوباره بست و سرش را بین دست‌ها گرفت. عوعوی سگ موجب شده بود میگرنش عود کند. به سبب کمبود نیرو هرگز کسی جایگزین او نشده بود. شب‌ها در دفترش می‌خوابید؛ روی یک تشک حصیری که در ساعات روز آن را در گنجه‌ای فلزی جای می‌داد. در دو شب اخیر صدای سگ خواب را به چشمانش حرام کرده بود. پیرتر از آن بود که بتواند این جور بی‌خوابی‌ها را تحمل کند. او صادقانه فکر می‌کرد که آدم بعد از پنجاه‌سالگی باید از این قسم مصیبت‌ها معاف شود. تنها امیدش این بود که آن افسر هرچه زودتر از راه برسد؛ افسری که او را برای بازپرسی فراخوانده بودند.

پرین، دختری که در نوشگاه مارونیه کار می‌کرد، صبح و عصر از وسط میدان می‌گذشت و برای دوژو قدری شراب می‌آورد. نگهبان باید تحمل می‌کرد. دخترک بطری‌ها را از پنجره به او می‌داد و دوژو بی‌یک کلمه حرف پولش را می‌پرداخت. از ظاهر دختر برنمی‌آمد که از حضور سگ نگران باشد و حتی عصر روز اول ایستاده را نوازش کرد. اهالی شهر جبهه‌شان را انتخاب کرده بودند. آن‌ها نمی‌خواستند در سنگر دوژو بایستند.

زندانبان بطری‌های پرین را زیر میزش گذاشته بود و مخفیانه برای خودش شراب می‌ریخت. نمی‌خواست اگر افسر سرزده از راه رسید، حین میگساری غافلگیر شود. کم‌خوابی چنان رمقش را گرفته بود که اطمینان نداشت صدای آمدن او را بشنود.

لابد واقعاً هم چند لحظه‌ای چرت زده بود، چون وقتی چشمانش را گشود، او را مقابل خود دید. مردی بلندبالا در درگاه دفتر زندان ایستاده بود و با جدیت به دوژو می‌نگریست؛ مردی با نیم‌تنه نظامی سبانی به رنگ آبی روشن. لباسی بیش از حد ضخیم برای آن وقت. صاف نشست و با هول و ولا چند دگمه کتش را بست. سپس برپا خاست و خبردار ایستاد. می‌دانست که زیر چشمانش پف کرده است و نفسش بوی شراب می‌دهد.

«شما نمی‌توانید این جانور را ساکت کنید؟»

این اولین جمله‌ای بود که افسر بر زبان آورد. داشت از پنجره به بیرون نگاه می‌کرد و اصلاً حواسش به دوژو نبود. زندانبان که همچنان خبردار ایستاده بود، احساس می‌کرد حالت تهوع دارد و تردید داشت دهانش را باز کند.

بازپرس نظامی ادامه داد: «با وجود این، ظاهر بدجنسی ندارد. وقتی راننده داشت مرا پیاده می‌کرد، از جایش جنب نخورد.»

پس یک اتومبیل جلو زندان ایستاده و دوژو صدایش را نشنیده بود. گویا بیش از آنچه فکر می‌کرد خوابیده بود.

افسر رو به او کرد و با دلزدگی گفت: «آزاد.» این مرد آشکارا از آن دست آدم‌هایی نبود که به مقررات علاقه‌ای داشته باشد. بی‌تکلف رفتار می‌کرد و از قرار معلوم صحنه‌آرایی نظامی را آیینی مشقت‌بار می‌دانست.

صندلی‌ای با تکیه‌گاه نرده‌ای را برداشت، آن را چرخاند، پاهایش را در دو سوی آن گذاشت و نشست و بر پشتی صندلی به جلو خم شد.

دوژو نفسی به آسودگی کشید. خیلی دلش می‌خواست پیاله‌ای بنوشد و در آن هوای گرم چه‌بسا افسر هم خوشحال می‌شد به او بپیوندد. اما این فکر را از سر بیرون راند و برای آن‌که گلویی تر کند، به فرودادن دهان بسنده کرد.

بازپرس در آهنی منتهی به سلول‌ها را با چانه نشان داد و پرسید:

«آن‌جاست؟»

«بله، قربان.»

«در حال حاضر چند زندانی دارید؟»

«فقط یکی، قربان. از زمان پایان جنگ، زندان پاک خالی شده است...»

این هم از بخت دوژوی بینوا بود. تنها با یک مشتری، باید روزگار آسوده‌ای می‌داشت. اما بفرما ـ باید سگی هم آن‌جا می‌بود و یک‌بند بر جلو زندان زوزه می‌کشید.

افسر داشت عرق می‌کرد. با چابکی بیست و چند دگمه کتش را باز کرد. دوژو با خود گفت حتماً آن‌ها را در لحظه ورود به زندان بسته است تا او را تحت تأثیر قرار دهد. افسر سی سالی داشت. با از سرگذراندن چنان جنگی، دیگر کسی از شکفتن درجه‌های نظامی بر شانه مردانی به این جوانی تعجب نمی‌کرد.

سبیلش، که مطابق قوانین اجازه نداشت پرپشت‌تر شود، همچون دو ابرو در زیر بینی‌اش جای گرفته بود. چشمانی به رنگ آبی فولادی داشت؛ چشمانی مهربان و بی‌شک نزدیک‌بین. یک عینک دسته‌صدفی از یکی از جیب‌های جلیقه‌اش بیرون آمده بود.