معرفی و دانلود کتاب رودین اثر ایوان تورگنیف رایگان به همراه خلاصه کتاب

پیگاسوف باز با صدای نازک و تودماغی پرسید: اجازه می‌فرمایید بپرسم این آشنای شما، آقای بارون موفل... مثل این‌که باید این‌طور ایشان را نام ببرم؟ نه؟

درست است.

آقای بارون موفل کارشناس اقتصاد سیاسی است یا این‌که همین‌طور ساعات فراغتی را که بعد از تفریحات در میان طبقات عالیه و ساعات کارشان باقی می‌ماند، صرف این کار می‌کند؟

رودین خیره به پیگاسوف نگاه کرد، اندکی سرخ شد و جواب داد: بارون از سر تفنن به این کار می‌پردازد. ولی در مقاله او مطالب منصفانه و دقیق بسیاری به چشم می‌خورد.

من چون از مفاد آن اطلاعی ندارم نمی‌توانم اظهار نظر کنم... ولی جسارت کرده می‌پرسم حتماً نوشته دوست شما بیشتر حاوی بحث‌های کلی است، نه واقعیات ملموس؟

در آن هم واقعیات هست و هم مباحثی که متکی بر واقعیات است.

پس این‌طور، پس این‌طور. عرض کنم، به عقیده من و... بنده گاهی هم می‌توانم در موقع خودش حرف خودم را بزنم. من سه سال در دِرپت جان کنده‌ام... به عقیده من، همه این چیزهایی که بحث‌های کلی، فرضیه، سیستم... نامیده می‌شوند، مرا ببخشید که شهرستانی‌ام و حقایق را صریح توی چشم می‌گویم، به هیچ دردی نمی‌خورند. تمام این‌ها فضل‌فروشی و فقط برای تحمیق مردم است. آقایان، صاف و پوست‌کنده حقایق را به ما بگویید و بقیه‌اش مال خودتان.

رودین گفت: واقعاً همین‌طور است! ولی خوب، معنای حقایق را هم باید گفت.

پیگاسوف ادامه داد و گفت: بحث‌های کلی! این بحث‌های کلی قاتل مطالعات و نتیجه‌گیری‌های من هستند! تماماً هم بر اساس به‌اصطلاح معتقدات نهاده شده‌اند. هر کسی از معتقدات خودش دم می‌زند و خواستار آن است که دیگران به آن‌ها احترام بگذارند. های و هوی درباره آن‌ها راه می‌اندازد! آخ!

پیگاسوف مشت گره‌کرده‌اش را در هوا تکان داد. پاندالفسکی خندید.

رودین گفت: بسیار خوب! معلوم می‌شود که به نظر شما اصولاً معتقداتی وجود ندارد.

نه، وجود ندارد.

شما به این نظر خودتان عقیده دارید؟

بله.

پس چطور می‌فرمایید معتقداتی نیست؟ بفرمایید، همین یکی خودش دلیل بر این است که معتقداتی هست... همه زدند زیر خنده و به هم نگاه کردند.

پیگاسوف دوباره شروع به صحبت کرد و گفت: مع‌هذا اجازه بفرمایید، اجازه بفرمایید... ولی داریا مجال نداد و کف‌زنان بانگ زد: «آفرین! آفرین! پیگاسوف شکست خورد، دیگر شکست خورد.» و خیلی آهسته کلاه را از دست رودین بیرون کشید.

صبح روز بعد رودین تازه لباس پوشیده بود که مستخدم داریا میخایلوونا وارد شد و از طرف او خواهش کرد که لطف فرموده برای صرف چای به اتاق کار خانم تشریف ببرد. رودین او را در اتاقش تنها یافت. داریا سلام گرمی با او کرد، جویا شد که شب را خوب خوابیده است یا نه، و خودش یک فنجان چای برایش ریخت و حتی سؤال کرد قند به قدر کافی برداشته یا نه، و یکی دو بار هم تکرار کرد که خیلی متعجب است که تا به حال با او آشنا نشده بوده است.

رودین ابتدا کمی دورتر نشست، ولی داریا صندلی کوچکی را که نزدیک صندلی خودش بود به او نشان داد و کمی به‌طرف رودین خم شد و شروع کرد از خانواده او، برنامه‌ها و تصمیماتش پرسیدن. داریا با بی‌توجهی حرف می‌زد و با پریشان‌حواسی گوش می‌داد. ولی رودین به‌خوبی می‌فهمید که داریا دارد با او مغازله می‌کند و حتی کم مانده است که تملقش را بگوید. او این دیدار صبحگاهی را بی‌جهت ترتیب نداده بود! بی‌جهت نبود که لباس ساده ولی مرتبی پوشیده بود.

طولی نکشید که داریا پرسش را کنار گذاشت و شروع کرد از خودش، از جوانی‌اش و از اشخاصی که با آن‌ها آشنایی داشته است صحبت کردن. رودین با ملاطفت به پرچانگی‌های خانم گوش می‌داد و متوجه نکته عجیبی شده بود: داریا از هر که صحبت می‌کرد، خودش، تنها خودش، محور و مقصد اصلی بود و شخصی که از او صحبت می‌شد، تدریجاً محو می‌شد و از بین می‌رفت.

درعوض رودین کاملاً مطلع شد که خانم دقیقاً به فلان شخص عالی‌مقام چه گفته و چه تأثیری روی بهمان شاعر عالی‌قدر داشته است.

از فحوای کلام او می‌شد حدس زد که یگانه آرزوی اشخاص سرشناس بیست و پنج سال اخیر فقط و فقط ملاقات با او و دریافت الطاف و مراحمش بوده است. خیلی ساده و بدون شوق و تجلیل از آن‌ها صحبت می‌کرد. مثل اشخاص خودمانی آن‌ها را عجیب و غریب می‌خواند و طوری معرفی‌شان می‌کرد که گویی همه آن‌ها طوقه‌های گرانبهایی بودند که نامشان به گرد یک نام اصلی زینت یافته و می‌درخشید و آن نام هم داریا میخایلوونا بود.