معرفی و دانلود کتاب شیر فروش اثر آنا برنز رایگان به همراه خلاصه کتاب

سه بار در زندگی‌ام می‌خواستم به صورت افرادی سیلی بزنم و یک بار هم دلم می‌خواست با تفنگ به صورت یک نفر ضربه بزنم. از تفنگ استفاده کردم، ولی هیچ‌وقت به کسی سیلی نزدم.

یکی از آن سه بار می‌خواستم به صورت بزرگ‌ترین خواهرم سیلی بزنم که با عجله به خانه‌مان آمده بود تا به من بگوید که پلیس ملی شیرفروش را کشته است. هیجان‌زده و خوشحال بود که این مرد که فکر می‌کرد معشوق من است و برایم مهم است، کشته شده بود.

با خیال راحت صورتم را بررسی کرد تا نشانه‌ای از ناراحتی در صورتم پیدا کند. من، باوجود سرکشی‌ام که به‌خاطر شیرفروش و شایعه‌ها بیشتر شده بود و بدتر از همیشه در مکانی منزوی در اعماق وجودم زندانی شده بودم، باز هم متوجه بودم که او چقدر نسبت به رفتارش ناآگاه است.

با خودم فکر کردم او فکر می‌کند این اتفاق به من درس خوبی داده است، نه به‌خاطر مشکلات سیاسی و مسائلی که با مرگ او ایجاد می‌شدند و نه به‌خاطر چیزی که قاتلان او از خودشان نمایش می‌دادند. این‌ها همه بی‌ارزش بودند؛ موضوع فقط این بود که او دوست نداشت من قدم در راهی بگذارم که خودش خیلی وقت پیش آن را برای خودش ممنوع کرده بود.

فکر می‌کرد من هم باید مثل خودش قانع باشم، باید مردی را که در آرزویش بودم و حالا او را از دست داده بودم فراموش می‌کردم و مثل او با هر جایگزین ناخواسته‌ای که بعد از شیرفروش وارد زندگی‌ام می‌شد ازدواج می‌کردم.

از خودش بی‌خود شده بود و قیافه‌اش با زمانی که در غم عشق سابقش می‌سوخت، زمین تا آسمان فرق داشت. با این حال، اجازه نداشت با خرج من خوشحال باشد.

دیگر آن‌قدر خوشحال نباش، نباید خوشحال باشی، سیلی! این‌ها در افکار من می‌گذشتند. صورتم مثل همیشه خنثی و پوچ بود، چون این دیگر عادتم شده بود و صورتم بیشتر اوقات ناخوانا و دور از دسترس بود.

بعد، با کمترین میزان احساسات، فقط در حدی که برای یک ثانیه کوچک‌ترین میزان کنجکاوی‌ام نشان داده شود، گفتم: «به نظر می‌آد داری دچار ارگاسم می‌شی.»

هر جور بود حرف‌هایش را می‌زد و به خودش چنین حقی می‌داد و من هم چیزی نمی‌گفتم، چون نمی‌دانستم در برابر این آدم چه عکس‌العملی نشان دهم.

اما جلوی خواهرم دهانش را می‌بست و ساکت می‌شد، ولی همیشه به‌محض اینکه خواهرم اتاق را ترک می‌کرد، گاز تازه موتورش راه می‌افتاد و طعنه و کنایه بارم می‌کرد.

نه اینکه ازش بترسم، نه؛ فقط از این نوع رفتارها و فضولی‌هایش بدم می‌آمد.

آن روزها و در جایی که ما زندگی می‌کردیم، پرخاشگری معیار اصلی تمام قضاوت‌های مردم بود و فوراً متوجه شدم که پرخاشگری در رفتارش نیست و اصلاً مال این حرف‌ها نیست.

به هر حال، با آن ذات جلبش هر بار مرا سر جای خود میخکوب می‌کرد. به تمام معنا بدذات بود.

و خواهرم، با اینکه بچه‌دار بود و در شرایط دشواری قرار گرفته بود، هنوز دست از فکر کردن به نامزد قبلی‌اش برنمی‌داشت و حاضر هم نبود که باور کند نامزد قبلی‌اش با انصراف از ازدواج با او چقدر دلش را شکسته است.

دورش را خط کشیده بود و چه راحت او را فراموش کرده بود؛ برخلاف خواهرم. نامزد قبلی‌اش حالا با کس دیگری نامزد شده بود.

خواهرم دیگر او را اینجا نمی‌دید. با اینکه خودش کم‌سن بود، با این مرد مسن ازدواج کرده بود. هم خیلی غمگین و هم خیلی عاشق‌مسلک بود و بیشتر به گذشته‌هایش فکر می‌کرد.

نمی‌توانست حرف دلش را به شوهرش بگوید، چون می‌ترسید دعوایشان شود. درست است که خواهرم غمگین بود، ولی به دیدنش نرفتم.