معرفی و دانلود کتاب راهنمای درک روابط انسانی اثر کامیلا پنگ رایگان به همراه خلاصه کتاب

یادگیری ماشین یکی از زیرشاخه‌های هوش مصنوعی است. مفهوم کلی آن بسیار ساده است: حجم زیادی از اطلاعات را وارد یک الگوریتم می‌کنید؛ الگوریتمی که می‌تواند الگوهای تکرارشونده را شناسایی کند و هر گونه اطلاعات جدید را با آن الگوها مطابقت بدهد. به صورت نظری می‌توان گفت هرچه میزان اطلاعات ورودی بیشتر باشد، توانایی الگوریتم برای شناسایی و تفسیر موقعیت‌های مشابه در آینده بیشتر خواهد شد.

یادگیری ماشین به کامپیوتر این امکان را می‌دهد یک سگ را از یک گربه تمیز دهد، ماهیت بیماری‌ها را بررسی کند و میزان انرژی برق مصرفی هر خانوار (و البته کل شبکه مصرف ملی) را در یک بازه زمانی خاص تخمین بزند و البته نمی‌توان موفقیت‌های آن را در پیروزی بر بازیکنان حرفه‌ای شطرنج و وِی‌چی نیز نادیده گرفت.

در زندگی روزانه، ما از همه طرف توسط چنین الگوریتم‌هایی احاطه شده‌ایم؛ الگوریتم‌هایی که با پردازش حجمی باورنکردنی از اطلاعات تصمیم می‌گیرند فیلم بعدی‌ای که شبکه نتفلیکس به شما پیشنهاد می‌کند چه خواهد بود، بانکتان چه زمانی به این نتیجه می‌رسد که قربانی کلاهبرداری شده‌اید و کدام ایمیل‌هایتان باید به پوشه هرزنامه‌ها منتقل شود.

اگرچه این برنامه‌های ساده‌تر و پایه‌ای‌تر اصولاً در ذهن انسان از جایگاه خاصی برخوردار نیستند، اما همین برنامه‌های کامپیوتری ساده هم می‌توانند نکات مهمی در مورد چگونگی استفاده کاراتر از کامپیوتر ذهنمان به ما بیاموزند. برای این‌که بدانیم چطور، ابتدا لازم است با معمول‌ترین روش‌های یادگیری ماشین آشنا شویم: یادگیری نظارت‌شده و یادگیری بی‌نظارت.

در طول تمام سال‌هایی که در مدرسه‌ی شبانه‌روزی زندگی می‌کردم، شب از پس شب گزیده‌هایی از کتاب‌های علمی و ریاضی را برای خود یادداشت‌برداری می‌کردم. دفترچه‌های راهنمای مورد اطمینان من. تکرار همین کار با کتاب‌های علمی متفاوتْ لذت و آسودگی ‌خاطر خاصی به من می‌داد. آن زمان به دلیل این کار آگاه نبودم، اما اندک‌اندک به سمت درکی عمیق از واقعیتی که احاطه‌ام کرده بود نیل می‌کردم: منطق قابل ‌کنترل من. مطالعاتم به من کمک کردند قوانینی یقینی برای خود فراهم کنم، از روش صحیح غذا خوردن گرفته تا روش صحیح صحبت کردن با دیگران و آمد و شد بین کلاس‌های درس. به این ترتیب، در چرخه‌ای تمام‌ناشدنی از علاقه به آنچه می‌آموختم و آموختن آنچه بدان علاقه داشتم گرفتار شدم و مدام باید و‌ نبایدهایی که آموخته بودم را پیش خود تکرار می‌کردم، چون به من احساس امنیت و اطمینان می‌داد.

زمان‌هایی را که با کتاب‌هایم سپری نمی‌شد صرف مشاهده می‌کردم: هنگام سفر و جا‌به‌جایی با ماشینْ شماره‌ی پلاک ماشین‌ها را از بر می‌کردم و یا سر میز شام، مشغول مطالعه‌ی شکل ناخن‌های آدم‌های دور میز می‌شدم. در مدرسه، به عنوان کسی که به دنیای دیگری تعلق دارد، همیشه برای درک افراد جدیدی که پا به دنیای من می‌گذاشتند از روشی استفاده می‌کردم که بعدها فهمیدم همان روش طبقه‌بندی است. در این دنیای وسیع با قوانین اجتماعی و رفتاری نانوشته‌اش، هر کس باید کجا قرار می‌گرفت؟ هر گروه کدام افراد را به سمت خود جذب می‌کرد؟ هر فرد را در کدام جعبه باید قرار می‌دادم؟ زمانی که کوچک‌تر بودم گاهی تمام روزم را در یک جعبه‌ی کارتنی سپری می‌کردم، چون داخل جعبه، مثل کرمی داخل پیله، احساس امنیت می‌کردم (البته به کمک مادرم که از شیاری که در یکی از اضلاع جعبه ایجاد کرده بودیم، بیسکوییت‌ها را به دستم می‌رساند).