معرفی و دانلود کتاب مادربزرگ وبستر اثر کرولاین بلک وود رایگان به همراه خلاصه کتاب

دو سال از اتمام جنگ گذشته بود که مرا فرستادند پیش او بمانم. ولی انگار آنجا هنوز هم بساط جنگ به راه بود. همیشه خدا، حتی در طول روز، پرده‌های کرکره‌ای را می‌کشیدند و یک جور خاموشی خودخواسته در کل فضای خانه برقرار بود. از نور آفتاب حتی بیشتر از حملات آلمانی‌ها در اوج جنگ می‌ترسید. چند قالی ایرانی نقره و تیره هم داشت و مدام تکرار این بود که مبادا اشعه موذی آفتاب به داخل رخنه کند و آنها را از رنگ و جلا بیندازد.

خانه مادربزرگ وبستر مثل اکثر کلیساها نمور و سرد بود. وعده‌های غذا را طبق عادت توی سینی جلوی شومینه می‌خوردیم که البته به خاطر قناعت و صرفه‌جویی هیچ‌وقت روشنش نمی‌کردند. و برای همین همیشه غذا از دهان افتاده و ماسیده بود. دوره ریاضت پس از جنگ بود و با ترتیبی که مادربزرگ وبستر داده بود. غذای آنجا به گمانم ناچیزتر و مختصرتر از هر جای دیگری بود. البته شاید هم چون غذایش را همیشه داخل بشقاب نقره گران‌قیمت می‌کشیدند این‌طور به نظر می‌آمد. مادربزرگ وبستر مستخدم شل و چلاقی را که هر روز بشقابش را در زیرزمین خانه برق می‌انداخت با نام فامیلی‌اش ریچاردز صدا می‌زد.

تکه‌های کوچک مارگارین توی ظرف کره‌خوری بزرگ قلم‌کاری‌شده نقره که خیلی گران‌قیمت به نظر می‌رسید و ریچاردز آشیانه می‌آوردش، آن‌قدر کوچک و محقر به چشم می‌آمدند که انگار اصلاً وجود نداشتند. ساخارینی هم که همیشه به عوض شکر داخل کاسه قیمتی می‌ریختند مایه خجالت بود. وعده کم و ناچیز و در عین حال بی‌مزه و لاستیک‌مانند اسپاگتی کنسروشده هم هر موقع داخل دیس بزرگ و تمیز و براق مهمان ظاهر می‌شد، بیشتر شبیه به وصله ناجور و لکه کم‌رنگی بود که روی زیبایی ظرف نقره خدشه می‌انداخت و ریچاردز باید تمیزش می‌کرد.

تا قبل از اقامتم پیش مادربزرگ وبستر زیاد به دیدنش نمی‌رفتم.

همیشه برایم سؤال بود که چطور همچو آدمی اصلاً خواسته مادرم را قبول کرده که مدتی مهمان خانه‌اش باشم. احتمالاً تلقی شخصی‌اش از وظایف خانوادگی مجابش کرده بود که نتیجه‌اش را برای گذراندن دوران نقاهت به خانه‌اش راه بدهد. البته از قرار معلوم به این شرط و شروط که قوانین سفت و سخت خانه‌اش رعایت شود و مزاحمتی برای شیوه زندگی یکنواخت و محتاطانه‌اش نباشد.

صبح اولین روزی که چمدان به دست رسیدم آنجا، عین بچه مدرسه‌ای‌های دست و پا چلفتی بودم و او هم در تاریک‌روشن اتاق پذیرایی نشسته بود. احوالپرسی مختصری کرد و گفت امیدوار است سفر خوبی را با قطار تجربه کرده باشم و از ریچاردز خواست تا اتاقم را بهم نشان دهد.