معرفی و دانلود کتاب دروغ بازی اثر روث ویر رایگان به همراه خلاصه کتاب

برگشتن به ویکتوریا حس عجیبی داشت. قطار سلتن نو بود، درهای خودکار داشت و از آن درهای دستگیره‌ای قدیمی که زمان مدرسه از آن‌ها استفاده می‌کردیم خبری نبود. اما شاسی قطار فرقی نکرده بود و من متوجه شدم که ناخودآگاه هفده سال از اینجا و هرچیزی که مربوط به آن زمان بود دوری می‌کردم.

سعی می‌کردم لیوان قهوه‌ای که سر راه گرفته بودم را با یک دستم طوری نگه دارم که نریزد و در همان حال، کالسکه‌ی فریا را داخل قطار گذاشتم. قهوه را روی میز خالی گذاشتم و دوباره همان کلنجار رفتن همیشگی با گهواره‌ی بچه شروع شد. با گهواره کُشتی می‌گرفتم و تقلا می‌کردم چفت و بست آن را باز کنم که سر سازش با من را نداشت.

خدا را شکر که قطار خلوت و در آن کوپه تقریباً کسی نبود. حداقل این‌بار خجالت و شرمندگی همیشگی به خاطر معطل کردن مردم و تشکیل شدن صف در جلو یا پشت سرم را نداشتم. بالاخره وقتی که مأمور ایستگاه سوت زد و قطار شروع به حرکت کرد و از ایستگاه خارج شد، توانستم گهواره‌ی فریا را باز کنم. او را که هنوز خواب بود روبه‌روی آن میزی که قهوه‌ام را گذاشته بودم خواباندم.

وقتی برگشتم تا کیف و چمدان‌هایم را مرتب کنم لیوان قهوه را برداشتم. تصویر خشنی به ذهنم آمد؛ اینکه قطار با سرعت حرکت می‌کند و قهوه روی فریا می‌ریزد. البته تصوری غیرمنطقی بود چون او در طرفِ دیگر راهرو خوابیده بود. اما از وقتی او را به دنیا آورده بودم تبدیل به چنین آدمی شده بودم. تمام ترس‌هایم مثل رفتن در بین کوپه‌های قطار، راننده‌های غریبه‌ی تاکسی و صحبت کردن با افرادی که نمی‌شناسم تبدیل به دغدغه برای فریا شده بود.

قفل صفحه را باز می‌کنم، پیام سه کلمه است: بهت احتیاج دارم. ساعت سه صبح است و من بیدار بیدار هستم، روی زمین سر آشپزخانه قدم‌رو می‌روم، ناخن‌هایم را می‌جوم و سعی می‌کنم هوس سیگار کشیدن را از سر بیرون کنم، ده سالی هست که حتی یک نخ هم نکشیده‌ام، اما بعضی مواقع که مضطرب می‌شوم و یا می‌ترسم، فکرش مثل خوره به جانم می‌افتد.

موهای بلندش را از روی صورتش عقب زده، استخوان‌بندی صورتش دقیق معلوم است و خط کنار چشمش رد سی و دو سال باد و موج دریاست. نوک انگشتانش، کناره‌ها و زیر ناخن‌هایش رشته به رنگ روغن است و چشمانش خیره به آبی تیره مات دست‌نیافتنی و عمیق دریاست. منتظر جواب ماست. اما خوب می‌داند چه جوابی به او می‌دهیم؛ جوابی که تا این پیام را از او گرفته‌ایم، داده‌ایم. جواب ما دو کلمه است: دارم می‌آیم.

در نهایت هر دوی ما آرام گرفته‌ایم، من با کتاب و قهوه‌ام، پریا با خواب و پتویش که تا زیر چانه‌اش بالا کشیده‌ام. صورتش، در نور درخشان ماه ژوئن خیلی معصوم است و من غرق در عشق جوشان و خروشان فریا هستم. دردآور و متعجب انگار قهوه‌ام را تماماً روی قلبم ریخته باشند. می‌نشینم و برای لحظه‌ای هیچ‌کس نیستم به جز مادرش و در این دنیای پر از روشنایی و عشق به جز من و فریا هیچ‌کس دیگری نیست.