معرفی و دانلود کتاب آخر هفته دخترانه اثر جودی گرمن رایگان به همراه خلاصه کتاب

در دانشکده دوستان بسیار نزدیکی بودیم، هر پنج نفرمان. رابطه من و ایم هنوز هم بسیار نزدیک است و سال‌هاست که با سدی، ایمی و کیمیکو مراوده‌ای نداشته‌ام. این فکر که دوباره با هم جمع شویم، مرا میان حسی از جنس بیم و امید قرار داده است.

بی‌شک این‌ها بهترین دوستان زندگی‌ام بوده‌اند. وقتی یاد روزهای با هم بودن می‌کنم، قبل از هر چیز تصویر تمام لحظاتی جلوی چشمانم می‌آید که از شدت خنده نفسمان بند می‌آمد.

سن طلایی میان کودکی و بزرگسالی را با هم گذراندیم؛ چهار سالی که با هدف رسیدن به شخصیت‌هایی متفاوت و یافتن آینده‌ای پرامید سپری شد.

طوری از هم شناخت داشتیم که انگار از آغاز زندگی با هم بزرگ شده بودیم. رنگ‌ها و غذاها و ترانه‌های محبوب یکدیگر را از بر بودیم. همدیگر را مانند کسی که خریدار حرفه‌ای شاهکارهای هنری است، سریع و مطمئن درک می‌کردیم.

همه این‌هایی را که گفتم، جدای قدرتی بدانید که با آن کارهای بعدی یکدیگر را پیش‌بینی می‌کردیم. عشق میانمان جاری بود و رازهای همدیگر را خیلی خوب می‌دانستیم.

به خاطر یکدیگر، بی‌آنکه سؤالی بپرسیم، هر جا که نیاز بود حاضر می‌شدیم. اعتراف می‌کنم قبل و بعد این دوره که گفتم، هرگز چنین گروهی از دوستان نصیبم نشد.

ایم با همان تمرکز همیشگی خود رانندگی می‌کند. موهای مشکی کوتاهش در جریان بادی که از شیشه ماشین داخل می‌آید، به‌هم ریخته است، ولی چون می‌دانم زیاد خوشش نمی‌آید به او درباره وضع آشفته‌اش بگویم، حرفی نمی‌زنم.

تنها فایده به‌هم‌ریختگی موهایش این است که مرا یاد تیپ ثابت این چند ساله‌اش می‌اندازد: خط چشم مشکی، موهای تیره که باید همیشه کوتاه نگه داشته شوند، کاپشن‌های خاکستری و شلوارهای مشکی براق.

البته مهارت مشهورش در رانندگی هم هست: او عاشق سبقت گرفتن و رد کردن کامیون‌ها و کاروان‌هاست. لایی کشیدن را خیلی دوست دارد؛ البته نه برای خودنمایی یا پرخاشگری. او ماهرانه و با لذت تمام این کار را می‌کند.

در مسافرت هیچ چیز را به اندازه نشستن کنار ایم در هنگام رانندگی دوست ندارم. تصور از دست دادن چنین لذتی، آن هم در چند ماهی که گذشت، آزارم می‌دهد.

من و ایم در دانشگاه واشنگتن غربی در بلینگهام هم‌اتاقی بودیم. همان روز اولی که او را دیدم، فهمیدم نزدیک‌ترین دوستم خواهد شد.

تا آن روز هر رابطه‌ای که با آدم‌ها داشتم، کاری و هدفمند بود و با هیچ‌کس صمیمی نبودم. در لیک‌پورت، شهری کارگری و کوچک در کالیفرنیای شمالی، بزرگ شدم و آنجا تنها آدم‌هایی را دیدم که بیشتر نقش همراهی‌ام را در جریانات زندگی داشتند تا رفاقت.

با پدر و مادر و گروه دوستانی که در مدرسه داشتم، هدفمان بیشتر تحمل شرایطی بود که در آن زندگی می‌کردیم. ما چون بازماندگان یک کشتی غرق‌شده، هر روز با قایق نجات مجهزی در دریای زندگی شناور بودیم و در انتظار نجات یا رسیدن به ساحلی بهتر، لحظات را سر می‌کردیم.

روزی که ایم را دیدم، فهمیدم باید از قایق نجات پیاده شوم، چون پا بر زمین موعود نهاده‌ام. در آن دنیای نو، دیگر بقا تنها هدفم برای ارتباط با دیگران نبود.