معرفی و دانلود کتاب چطور زندگی می‌کنید؟ اثر یوشینو گنزابورو رایگان به همراه خلاصه کتاب

جون‌ایچی،

نمی‌دانی امروز که گفتی «آدم‌ها واقعاً مثل مولکولن، مگه نه؟» چه اشتیاق و جدیتی در نگاهت بود. واقعاً برای من زیبا بود. اما چیزی که عمیقاً بر من تأثیر گذاشت تنها آن نگاه نبود. وقتی پی بردم تو با جدیت به سؤالی فکر می‌کنی که ذهنت را مشغول کرده است، قلبم سخت به تپش افتاد.

چون در حقیقت، همان‌طور که خودت حس کردی، تک‌تک آدم‌ها در این جهان پهناور مولکول‌هایی جدا از هم هستند. ما گرد هم جمع می‌شویم تا جهان را خلق کنیم، و به‌علاوه، ما به دست موج‌های جهان به حرکت درمی‌آییم و درنتیجه جان می‌گیریم.

البته معلوم است که موج‌های جهان خودشان هم از گرد هم آمدن تک‌تک مولکول‌ها به حرکت درمی‌آیند و آدم‌ها را همیشه نمی‌شود به مولکول‌های این ماده یا آن ماده تشبیه کرد. در آینده، وقتی بزرگ‌تر شوی، این موضوع را بهتر و بهتر درک خواهی کرد. اما این‌که خودت را مولکولی تنها در این جهان پهناور دیدی... این کار اصلاً کشف کوچکی نیست.

«ماجرا بعدازظهری در اکتبر پارسال اتفاق افتاد. آن موقع کاپر هنوز کلاس هفتمی بود. کاپر همراه دایی‌اش بود. آن دو روی سقف فروشگاه بزرگی در منطقه گینزای توکیو ایستاده بودند.

مه رقیقی آرام‌آرام و یکسره از آسمان خاکستری پایین می‌آمد و نمی‌شد به‌راحتی تشخیص داد داشت باران می‌بارید یا نه. تا آن‌ها به خودشان بیایند، قطره‌های ریز و نقره‌ای به جای‌جای کت کاپر و بارانی دایی‌اش چسبیده بود و آن دو انگار با برفک پوشیده شده بودند. کاپر در سکوت به بلوار گینزا که درست زیر پایش بود خیره شده بود.

از طبقه هفتم، گینزا شبیه کانال باریکی بود. ته آن انبوهی از اتومبیل‌ها پشت‌سرهم روان بود. اتومبیل‌ها از منطقه نیهونباشی در سمت راست به گینزا می‌رسیدند و از زیر پای کاپر رد می‌شدند تا برسند به منطقه شینباشی در سمت چپ و از آن‌جا در جهت مخالف از سمت چپ به‌سوی نیهونباشی برمی‌گشتند. در این مسیر رفت‌وبرگشتی، اتومبیل‌ها به‌نرمی از کنار هم می‌گذشتند و مسیر حرکتشان گاهی پهن‌تر و گاهی باریک‌تر می‌شد. میان این دو جریان، تک‌وتوک اتوبوس برقی، با ظاهری انگار خسته از زندگی، به‌کندی غژغژکنان رد می‌شد.

اتوبوس‌های برقی به کوچکی اتوبوس‌های اسباب‌بازی به نظر می‌رسیدند و سقفشان به‌خاطر باران لغزنده شده بود. از اتومبیل‌ها و آسفالت جاده و حتی درختانی که در جاده صف کشیده بودند و همه چیزهای دیگری که آن‌جا به چشم می‌خورد هم آب می‌چکید و آن‌ها در نور خورشیدی که خدا می‌داند از کجا می‌تابید می‌درخشیدند.

کاپر که در سکوت به پایین خیره شده بود، شروع به خیال‌پردازی کرد. در خیالش هرکدام از اتومبیل‌ها یک حشره بودند. او با خودش فکر کرد اگه قراره اون‌ها حشره باشن، پس سوسک کرگدنی‌ان. اون‌ها یه گله سوسک‌ان که با شتاب زیاد می‌خزن و بعد وقتی کارشون تموم شد، با عجله می‌رن خونه. کسی نمی‌دونه کارشون چیه، اما شک نداشته باشین به‌نظر خودشون اتفاق‌های مهمی داره رخ می‌ده.

همین‌طور که کاپر به سوسک‌ها فکر می‌کرد، متوجه شد گینزا رفته‌رفته در دوردست باریک می‌شود و سرانجام به‌سمت چپ می‌پیچد و آن‌جا در میان ساختمان‌های بلند نزدیک محله کیوباشی محو می‌شود. شبیه ورودی لانه‌شان نبود؟ موجودات کوچکی که شتابان به لانه برمی‌گردند آن‌جا یکی‌یکی ناپدید می‌شوند. و همین‌طور که آن‌ها در لانه از نظر پنهان می‌شوند، سوسک‌های دیگری جایگزینشان می‌گردند و یکی‌یکی با عجله ادامه کارها را از سر می‌گیرند. یک سوسک سیاه، یک سوسک سیاه دیگر و باز هم یک سوسک سیاه و حالا یک سوسک آبی، یک سوسک خاکستری...»