معرفی و دانلود کتاب مجنون تر از فرهاد اثر معصومه بهارلویی رایگان به همراه خلاصه کتاب

بچه که بودم دوست داشتم مثل آب باشم، همیشه جاری. هرجا می‌رم، با خودم سرسبزی و طراوت ببرم. آب الگوی زندگی من بود؛ آبی که سرشار از پاکی و طراوته، زلاله، اون‌قدر زلال که آینه دختر روستایی می‌شه وقتی پشت گوشش گل زده.

بچه‌ها موجودات عجیب اما دوست‌داشتنی هستند. دنبال مادیات نیستند؛ اگه صد تا گوشواره طلا هم داشته باشند، باز اون دو تا گیلاس به هم چسبیده‌ای که به گوش می‌زنند، به تمام طلاهای دنیا می‌ارزه.

بچه‌ها مثل آب هستند؛ سرشار از شادی. اما اگر جلوی حرکت این آب سد بشه، اگه اتفاقات دست‌به‌دست هم بدن که جلوی حرکت رو بگیرند، اون آب تبدیل به مرداب می‌شه که دیگران حتی نمی‌تونند تحملش کنند.

به نیمرخش نگاه کردم. ادامه داد: شما خودتون رو نهر کوچک تنهایی می‌بینید که از همه دور افتاده، تنها، خیلی تنها. اما خبر ندارید که نهرهای کوچک تنهای دیگه هم پا‌به‌پای شما در حرکتند و در آخر همه به دریا می‌رسید؛ شما یک نهرید. امین یه نهر دیگه؛ مگه امین تنها نیست؟ مگه همه افراد خانواده‌تون تنها نیستند؟

اما همه‌تون دریا رو می‌سازید. یه دریای بزرگ به اسم خانواده که می‌تونید با دیگران بهش بپیوندید و از تنهایی دربیاید. اما مرداب بودن سخته، می‌دونی که تا آخرش تنها هستی تا وقتی خشک بشی.

صدایی از پشت سر شنیدم که می‌گفت: کمک نمی‌خوای؟ نزدیک بود از خوشحالی بال دربیارم. فریبا بود. گفتم: خدا شما رو از آسمون برای من فرستاد. می‌شه به داداشت بگی وقتی می‌ره تو سالن مردونه، به احمد بگه برای کمکم بیاد؟ عمه‌ام پشت چراغ قرمز مونده.

فرزانه از خنده ریسه رفت و فرهاد که تازه به ما رسیده بود، گفت: اینجا چه خبره؟

فریبا با لبخند برگشت و به او نگریست و گفت: عمه‌خانم پشت چراغ قرمز مونده و نمی‌تونه رد بشه. پری‌خانم می‌گه وقتی می‌ری داخل، به احمدآقا بگی بیاد کمکش.

فرهاد گفت: پری‌خانم، ما رو دست‌کم گرفتند. من و مجتبی تخصصمون رو توی امداد و نجات گرفتیم. بیا مجتبی که باید محموله‌ای به مقصد برسونیم.

امین نگاه مرددش را به رعنا دوخت. رعنا با نگاهش به او قوت قلب داد. به‌سوی پذیرایی قدم برداشت و وقتی به من رسید، دستکشی از جیب درآورد و به سمتم پرت کرد. با لبخند آن را در هوا قاپیدم.

به در کوبید و آن را باز کرد. اکبر کنار پنجره رو به حیاط ایستاده بود. همه چشم‌ها به آن دو خیره شده بودند.

امین گفت: خان‌داداش، اینجا هنوز جایی برای من هم هست؟

اکبر برگشت و نگاهش را بر او انداخت و گفت: تا هر وقت بخوای.

امین به سینه‌اش اشاره کرد و گفت: اینجا چی؟

اکبر قدمی به طرفش برداشت و گفت: حتی اگه نخوای.

و او را در آغوش کشید. اشک در چشمان جمع می‌درخشید. اکبر سر بلند کرد و به من اشاره کرد که به سویش بروم.

احمد به رویم لبخند زد. به سمت اکبر رفتم. دست دیگرش را دور شانه‌ام حلقه کرد و هم‌زمان هر دوی ما را در آغوش کشید و بر سرمان بوسه زد.

این همان اکبر است؛ همان اکبری که اولین‌بار در آن روز سیاه دیدم. من به عطوفت او عادت داشتم، نه به خشمش.